MY BOOK

September 4, 2006

my book came out last week. hooray! read what my friends and relatives have to say about it:

  1. Jet’s Life
  2. Manuel L. Quezon III
  3. Retzwerx
  4. Tito Rolly
  5. The UnLawyer
  6. Abe’s Yugatech
  7. Toni’s Wifely Steps
  8. Mec’s Delisyusness
  9. Radioactive Adobo
  10. Gigi Goes Gaga
  11. Ruth’s Transposable Element
  12. Cathy’s Now What, Cat?
  13. Adam’s Wasaak
  14. JMom’s In Our House

SUMMER

June 28, 2006

it’s summer time in southern california and the days are hot. most of the people i know are going on extended breaks. i don’t blame them. i’d rather be in a beach somewhere with an umbrella drink in my hand instead of being in a stale room looking at a computer for eight hours.

SINGAPURA

June 27, 2006

i miss singapore. the four years jet and i spent there was one of the happiest times in our lives. it was there that we met lovely people who became close friends. it also gave us the security and comfort that i have not experienced anywhere else.

yes, i must admit that there are people there who have body odor that will make your nose bleed but so what. i love singapore – i love its people, i love its food , i love everything about it. i’d love to move back there again someday.

thank you singapore. i’ll see you again, i’m sure.

JAKARTA

May 24, 2006

jakarta, indonesia reminds me so much of manila. it almost has the same feel. it has the same sad sorry old houses on one side of the street and beautiful new buildings on the other. i could swear that the roads too have the same number of potholes. replace the many mosques with churches and you can't tell the difference. the people look the same – brown skinned, always smiling faces. we speak differently but we share many common words. some have different meanings or are pronounced differently but most of the common words mean the same. it's as if the indonesians and filipinos have been separated at birth and allowed to grow individually that eventually they ended up looking the same and yet somehow different.

HONG KONG

May 12, 2006

hong kong was the first place i visited out of the philippines and i remember it like it was yesterday. in was an uneventful business trip though and we didn't see much. we spent the four days that we were there travelling from hotel to office. in fact, the most memorable part of the trip was the treacherous landing into the old Kai Tak Airport.

you must remember that this was my first trip abroad and so touching down was really a big deal. i remember every small detail – the cathay pacific plane we were riding came in from the harbour and as the plane descended, i looked out and saw huge mountains and row upon row of buildings to the left and right of the runaway. we were flying so low that i could make out individual people inside their apartments who were probably eating their lunch (or maybe they were looking out at some guy watching them from an airplane window). then as we were about to land, somebody played tina turner's "simply the best" on the airplane's sound system. we had arrived.

i had arrived.

NOMADS

May 10, 2006

my wife and i knew early on that we won't be able to have any kids. it was going to be the two of us together till death do us part and this was just as well. this made us mobile enough to move anywhere with ease. it was perfect for a life based overseas. which is why when the opportunity came for us to live abroad, we immediately took the chance and moved out. we haven't looked back ever since. it has been five years already and what a great trip it has been.

LORD OF THE FLIES

May 9, 2006

LORD OF THE FLIESmany years ago, i was part of a team of engineers that did power plants up in the virgin rain forests of the philippines. well, they weren't virgin anymore by the time we went up. it was more like "partially screwed". during the early 1990's, we had massive blackouts because there wasn't enough electricity in the island and everybody was scrambling to start up power plants all over the country. being in the pacific ring of fire, the philippines has a major geothermal power reserve. to produce power, all you needed to do was to draw from the well, so to speak. i've never been told the reason why, but most of the geothermal power reserves are in the middle of rain forests and in order to tap that power, you need to build power plants right where the resourse is located. as part of the engineering team building the plants, that means we had to live there. it was fun at the start but when you’re up in the rain forest for long stretches, things start to change. because of all the isolation, you start to think crazy thoughts and then you start doing crazy stuff. pretty soon, you run through the jungle naked and do kung fu poses.

i’ve been on the road almost all my adult life. i’ve been to all the right places travelling for all the wrong reasons. yes “ive been to georgia and california and anywhere i could run” as the line of that most hated song goes. i’ve done it by bus, boat, plane, jeepney, truck, car, motorcycle and everything in between. i am an engineer and because of work, i’ve been hopping from one island after another all these 18 years. it’s been a rich experience – i’ve met so many people, seen so many things and been to many places that i would otherwise not have experienced had i done something else. well, i could have been a sailor and maybe travelled even more but i digress.

i am an accidental tourist.

PRIMITIVE last july, nagpunta kami ni jet sa mount apo dahil may tinulungan akong mga kaibigan na gumawa ng power plant. nagulat ako pag akyat ko sa itaas kasi halos lahat ng mga building doon ay may mga nakapakong ginupit na bote ng mineral water. nalaman ko na ito pala ang kanilang mga primitive cell sites. mahina kasi ang signal ng cellphone sa mount apo kasi yung mga tutuong cell sites ay nasa davao at cotabato. pero mayroong mga hot spots doon kung saan pwedeng tumaas ng mga 1 or 2 bars ang signal ng cell phone mo – just enough to receive and send text messages. kaya ang ginagawa ng mga engineer doon ay maghahanap ng hotspots (kadalasan ay nasa gilid ng mga building – ewan ko kung bakit ito dito nakikita, siguro dahil may amplification ng signal yung mga corners ng buildings). anyway, pag nakakita sila ng hotspot, mag gugupit nga sila ng mineral water bottle at ipapako nila ito sa pader para pwedeng paglagyan ng cellphone. pag pasok ng text, babasahin nila ito. sasagot tapos ilalagay ulit doon sa “CELL SITE” para mag transmit. filipino ingenuity at its best.

actually importante ito, kasi may nabasa ako dati sa site ni ate sienna na isang pinoy na naaksidente habang gumagamit ng cellphone. nagpadala nga sila ng mga dasal thru text message:

LEts pAuse 4 a wHile & prAy 4d sOul f ur bEloVed cO-texTer wHo rcEntLy paSsed aWay…dHil aNg PutAnG_nA!!!nHulog s bUboNg s kkhAnap ng siGnal!!!

narito na kami sa yunayted isteyts pagkatapos ng pagkahaba habang byahe. madaling araw na rito ngayon pero siyempre hindi pa kami makatulog. jet lag epeks na sinamahan ng gutom. ngyehehe. pero mamaya makakatulog din ako, i can feel it eh. si jet? nag aayos na. OC talaga yon. gusto kaagad niyang normal ang buhay namin one minute after setting foot in our new home. buti na lang ganito ang ugali niya. at least nababalanse ang pagka gung ho, bahala na attitude ko.

ang hirap. sobrang hirap ng naglilipat. bwakanginangyan. kasumpa sumpa talaga. nagpa FedEx kami ng 12 boxes ng gamit na darating next week. saan ito ilalagay? yan ang tanong. may ilang araw pa para pag isipan kung saan. hulaan ninyo kung ilan ang dala naming baggage sa flight? sirit… anim na checked in bags at apat na hand carry. oo virginia, sampung bagahe (buti na lang hindi kami siningil ng singapore airlines dahil siguradong overweight kami. dahil nga sa sobrang dami ng dala namin eh mayroon kaming nakalimutan na i-claim at binalikan ko pa sa LAX airport kanina. ang hirap palang makaiwan ng bag sa airport sa amerika. lahat ng tinanungan ko mali ang binigay sa akin na information kaya akyat baba ako sa arrival at departure ng airport. marami rin palang tanga sa amerika. hehehe.

pero in the end, ok namang lahat. nabawi ko ang lost luggage pagtapos makipaghabulan sa tauhan ng singapore airlines. nakakuha na kami ng rental car at nakapagbyahe na papunta sa aming temporary tahanan dito sa mission viejo. oo nasa orins kawnti na kami at excited na sa kung ano ang ibibigay sa amin ng tadhana rito.

bakit OK sumakay ng singapore airlines? 1. masarap ang pansit bihon guisado doon sa kris flyer lounge sa NAIA. 2. libre ang singapore sling sa eroplano (naka dalawa ako ngayon). 3. masarap panoorin ang mga stewardess pag tumutulong silang mag lagay ng mga bag sa compartment. 4. minsan masarap din daw pag nasa aisle seat ka at madikit ang mga stewardess sa braso mo.

kamusta naman ang trip mo to singapore? ewan ko, tulog ako buong flight. pero mayroong small periods na gising. just awake enough to say to the stewardess – “i like the tanigue fish meal” and then eating it before losing consciousness once more. binabawi ko pa rin ang puyat sa mount apo last week.

Read the rest of this entry »

ngayon ko lang ulit na appreciate ang aking kinareer. iniisip ko nga kanina habang papauwi galing sa cotabato na masuwerte ako sa napili kong propesyon. hindi man malaki ang kita eh marangal naman ang hanap buhay ko. bakit ba masarap maging isang engineer? kasi walang halong pulitika sa trabaho. hindi kailangan ng pogi points, walang SONA, walang wire tapping at walang masyadong tae ng lalaking baka (bullshit ata ang tawag nito sa english).

simple lang actually – you build things from scratch and make things work. then you take your paycheck, have a beer with your friends and take your wife out shopping.

masarap ang pakiramdam pag nakikita mong gumagana ang ginawa mo. tulad ngayon, masaya ako kasi tumakbo na yung kinalikot namin sa mount apo. mabilis ang implementation – one week lang to take out a defective system and replace it with a new one. lahat ng ito ay ginawa without shutting down the power plant. ano bang magandang analogy para ma feel mo kung paano ito ginawa…

ah ok. parang ganito yun: isipin ninyo na lang na may isang babae (itago na lang natin siya sa pangalan na matilda) na nag request kay unkyel batjay na palitan na ang asawa niyang (si pepe) dahil maliit ang pototoy nito at parati pang nag pe-premature ejaculation. so ang ginawa ni unkyel batjay ay isinama si pedro (AKA “the love machine”) at pumunta doon sa bahay nina matilda at pepe. pumasok sa kwarto habang sila ay nagsesex, kinidnap si pepe at pinalitan siya ni pedro (na may malaking pagkalalaki at matagal bago mag come). lahat ng ito ay ginawa ng hindi namamalayan ni matilda. nagulat na lang siya after the sex at may bago na siyang partner na subok na matibay, subok na matagal.

paano bang gumawa ng isang project?

1. magsisimula ka siyempre by defining your system. ano ito, at ano ang kanyang gagawin pag siya ay tumatako na.

2. you think about the different components that will make up your system. then you think of ways on how they will work and communicate with each other.

3. after that, you simplify. you do this by reviewing your design and by breaking down all the components over and over again so that you are left with an elegant and simple solution.

4. once you’ve come up with the answer, you just go through the motions of implemantation. you know for sure that it will work out in the end because you already had all the answers even before you started.

5. pag tumatakbo na ang ginawa ninyo, bibili ang boss ng lechon baka at maraming san mig light. mag iinuman kayo at magbibidahan hanggang sa pagsikat ng araw.

that’s what engineering is all about.

marami ang naiinggit sa akin dahil masayaran lang daw ang likod ko eh humihilik na agad ako. mabilis akong makatulog at nakakatulog ako kahit saan. isa yan sa mga talents ko (bukod sa mahabang dila at pleasing personality), kahit ipagtanong pa ninyo sa mga kaibigan ko at mga katrabaho. nakakatulog ako ng one click sa mga sasakyan. pag andar pa lang eh para na akong pinaghehele. nakakatulog ako kahit nakatayo, kahit nakaupo at kahit nakadapa. huwag lang kung nakadapa at naghahanap ng palakang may buhok.

ngayon lang bumalik sa aking lahat kung bakit ako madaling makatulog. dala ito ng pag train ko sa sarili ko na magpahinga pag may bakanting oras pag gumagawa ng mga projects. tulad ngayong week, typical ang 20 hour working days. mag iisang linggo na akong puyat at natutulog na lang pag may lull sa trabaho. pumipikit na lang ako pag inabutan ako ng antok kahit nasaan pa siya.

umuulan na naman habang sinusulat ko ito. nakihiram ako ng computer dahil may mga kailangang i-download na mga manuals na kailangan ko sa ginagawa namin. malapit nang magdilim at malamig na. parating na rin ang makapal na ulap at maya maya pa, babalutin na niya ang buong paligid at wala na akong makikita. siguro kung may langit, ganito ang hitsura niya. mataas na mga bundok, sariwang hangin at magandang panahon. kung pwede lang sana na mamundok poreber en eber, masaya sana.

doon sa mga nagtatanong kung ano ang amoy ko ngayon. gusto kong ipaalam sa inyo na naliligo pa rin ako araw araw kaya mabango pa rin. the wonders of technology – may hot water dito. at kahit malayo sa kabihasnan, may satellite cable connection kaya napapanood ko pa rin si kris aquino na sumisigaw ng “kee wreck” pag may sumagot ng tama sa “game na game ka” tuwing tanghali.

narito ako sa taas ng mount apo para tulungan nga ang mga kaibigan kong gumawa ng kuryente. mayroon kasing kaunting problema sila sa ilang instrumento at kailangang palitan. ang problema, hindi pwedeng magsara ang planta habang pinapalitan ang mga instrumento kaya ang bayag ko ay nasa leeg parati – nininerbyos na baka may magawang mali at mag black out sa mindanao. pero tama na ang drama… may ibabalita akong ikinatuwa ko… pag pasok ko sa opisina ng planta ngayon, may sign na nakalagay: “BATJAY, JULY 18 T0 23”.

hehehe. sikat na ang “batjay” na palayaw ko kahit sa mga kaibigan ko sa industria.

maulan ngayon dito sa taas ng bundok at malamig. pag bukas ko ng bintana, may pumasok na ulap. yan lang ang konswelo ko – kahit maraming ginagawa, mayroon pa ring mga bagay bagay (ulap, in this case) na nagpapasaya sa akin. ang hitsura ko ngayon ay parang puyat na unggoy – wala pang tulog simula nang dumating and busy as ever.

nakita ko ang peak ng mount apo ngayong umaga, nangiti ako nang makita ito ni jet. first time kasi niyang makita ang paborito kong bundok. ok na sana kaso lang ang dami kong kulangot ngayong gabi. siguro dahil sa alikabok. rough road kasi paakyat dito.

pagkatapos ng ilang taon, nakaapak na naman ako sa sa beloved kong davao. mas special nga ngayon kasi kasama ko si jet. makikita na niya kung bakit gustong gusto ko ang davao. kinuha namin ang 10:20 am cebu pacific trip from manila. ang daming tao sa airport – dami ring mga koreano. mukhang paboritong destination nila ang pilipinas dahil may special phone pa sila doon sa airport para tumawag ng collect sa bansa nila – siguro pag naubusan na sila ng kimchi at soju, pwedeng tumawag para may free delivery.

from davao diretso kami ni jet sa kidapawan. pahinga sandali tapos akyat na dito sa taas ng mount apo. it feels like home. siguro in a former life, dito ako sa bundok nabuhay (bilang isang lamok). when i die, scatter my ashes in this mountain.

SHOOT TO KILL

April 14, 2005

isa sa mga masarap kainan sa cebu ang SUTUKIL sa mactan island ng cebu. tulad ng mga tagalog (TAPSILOG, LONGSILOG, etc), may mga acronym din ang mga cebuano sa mga pagkain. ang ibig sabihin ng SUTUKIL ay SUgba (ihaw), TUwa (tinolang isda) at KILaw (kinilaw sa suka). nung araw pa ako nagpupunta rito kaya nagulat ako’t medyo maganda na rito ngayon. mas marami nang kainan at na develop na nang husto ang shrine ni magellan at ni lapu-lapu. yung SUTUKIL place kasi sa mactan ay right beside the actual site kung saan pinatay nina lapu-lapu ang dayuhang si ferdinand magellan (ika nga ni pareng yoyoy eh “in march siktin piptin-handred-tweynteewan, wen pilipin was diskowberd by mahdye-lahn”). medyo mahirap lang nga mag explain ng history sa mga foreigner.

Read the rest of this entry »

MAYROONG HIMALA!!!

April 12, 2005

LUNES ng umaga. nasa POEA office para kumuha ng exit permit at pinagmamasdan ang isang kilometrong pila na malapit nang tayuan…

BATJAY: malapit na ako sa counter ng POEA, kung may diyos – sana naman ay pag dating ko sa harap ay may makakilala sa akin na empleyado na maawa sa akin at i-process ang exit permit ko. sige na naman po bathala… marami pa akong gagawin sa trabaho at ayokong tumayo at mangulangot sa isang kilometrong haba na pila. please, please, pretty please. ayan na nasa counter na ako. o diyos ko, diyos ko, ito ba’y pagsubok mo…

POEA EMPLOYEE: Brother BATJAY – kilala ko po kayo! taga novaliches din po ako at parati ko kayong nakikita sa simbahan ng talipapa. kilala ko rin mommy mo! AAAY! ang pogi pogi mo pa rin kahit gurang ka na – akina yang application mo, ako nang bahala sa iyo.

BATJAY: MAYRONG HIMALAAAAA!

in less than 30 minutes ay na-process ko ang aking OFW exit permit. the shortest time ever na nangyari ito in 4 years. a good sign – sana swertehin ako ng husto dito sa bayang magiliw ngayong linggo. ang sarap talaga sa pilipinas. ang babait ng mga tao at parating silang nakangiti kahit mahirap ang buhay. i love to be back home.

THE ACCIDENTAL TOURIST

April 10, 2005

narito na ako sa bayang magiliw. swabe naman ang flight from singapore to manila. pero putangina, grabe pala ang byahe ko. i have been literally living off a suitcase lately and it has been a long and tiring week.

WEDNESDAY, APRIL 6. naghanap kami ng makakainan ng dinner sa new delhi at nagpunta sa isang mall dahil yung kasama kong intsik ay biglang nagkaroon ng craving para sa McDonald’s mcveggie vegetable burger (oo virginia, walang hamburger sa india. magkakapatayan kung nagkataon. HOLY COW eh, alam mo na). it turns out, young mall na pinuntahan namin ay walang mcdo at nagpasya na lang kaming umuwi. medyo minalas lang nga kami dahil yung taxi na sinakyan namin pabalik sa hotel ay tumirik sa gitna ng madilim at nakakatakot na kalsada. buti na lang at may dumaan na tricycle after a while. pinara namin ito at PRAISE BE TO GOD JEEE-ZHAZ, sinakay kami. kung nagkataon na hindi kami sinakay eh baka napilitan pa akong pumara ng camel o elepante. it was that bad.

Read the rest of this entry »

COMING HOME

April 9, 2005

iniwan na namin tuluyan ang india. yesterday, we completed our last conference in calcutta. tapos lipad ng madaling araw pabalik sa singapore. shower lang sandali sa bahay tapos balik ulit sa airport para sa flight sa maynila. isang linggo uli na mga conference and meeting clients. masaya ako na uuwi ako pero mas malungkot dahil di ko kasama si jet. medyo ambivalnet nga ang pakiramdam ko. di ko alam kung sa pagod or sa kung anong dahilan. kulang lang siguro ako sa sex.

BATA PA LANG AKO, MALIBOG NA AKO mahirap dumalaw sa india. paglabas mo pa lang sa eroplano, para ka nang nasa ibang planeta. major culture shock – mainit, iba ang hitsura ng mga tao, mainit, hindi mo sila maintindihang magsalita, iba ang amoy, mainit. tapos paglabas mo sa siyudad – ibang iba. maingay lahat ng mga panay businang sasakyan, mainit, nakaharang ang ang mga baka sa kalye (HOLY COW!), umeebak ang mga baka sa gitna ng kalsada (HOLY SHIT!), mainit, nakahilera sa gilid ng kalye ang mga tent ng mga homeless. nabanggit ko na ba na mainit? heksuli, nasa mag low forties pa lang ngayon. this time next month – the temperatures will average around 45 to 50 degrees C. that’s the time you’ll hear about people dying of the heat. nakakabaliw talaga ang india. kung di ka sanay rito, you’ll go insane after a while. pero alam mo, mawawala lahat ng mga negative impressions mo about india once you see the taj mahal. it is an impressive piece of architecture. dito mo talaga ma-ri-rialize na india, in spite of all it’s contradictions and ugliness, is a cool cool place.

HE IS SO HORNY

April 6, 2005

tapos na kami sa show namin sa mumbai last monday. nasa new delhi na kami ngayon. we had a free day today kaya nagpunta kami sa paborito kong lugar in all of india – the taj mahal in agra. i didn’t mind the 4 hour drive to get there. talagang maganda roon. you can’t help but stand in awa at the world’s largst tomb (it took 20,000 worers to build over 22 years). napabigkas tuloy ako kanina – “geez, all that marble for a dead woman”. iba talaga ang nagagawa ng pag ibig.

may kasama kami rito sa india. ang pangalan niya ay “bhogli”. sabi ko sa kanya, baka mag kamag anak kami. how come, ang tanong niya. because, you know, i said, “libog” is my middle name.

CLICK TO ZOOM. FROM LEFT TO RIGHT, FRONT TO BACK: (FRONT) SARA, RINA, CHRISTINE, (BACK)EDER, LEAH, JET, OWEN punong puno ng action ang friday ko. muntik na akong hindi nakasama sa bintan, indonesia para sa aming weekend getaway. nakalimutan ko kasi na yung passport ko ay nasa indian embassy. kumukuha ako ng visa dahil may trip ako sa curry land ng end of the month. alas singko ng hapon ay kumakaripas ako ng takbo sa opisina ng travel agent namin upang makuha ang passport ko. nakuha ko ng six. uwi ng bahay at diretso sa ferry terminal kasama sina leah, eder at jet ng seven o’ clock. photo finish. tapos nagsuka ako from start to end sa loob ng ferry. ang yabang yabang ko pa – kain ako ng kain ng tuna sandwich kahit maalon. nakikipag biruan pa’t pakanta kanta. one moment normal ako, the next moment para akong naglilihi. hindi pala maganda ang pakiramdam ng sumusuka sa toilet bowl habang hinahataw ang katawan mo left and right ng malakas na alon. pakiramdam ko eh parang akong na rape ng tatlong sumo wrestler. hah! akala ko ay malakas ang sikmura ko. hindi pala. pero yon lang naman ang masamang nangyari sa buong trip. the rest of the weekend was a blast. one word: PAKINGSHEET ANG SARAP. ay, three words pala. hehehe.

Read the rest of this entry »

kakadating lang dito sa singapore ngayong gabi. opo mga brader and sister, tapos nang maliligayang araw at panibagong taon na naman ng pagpapakaputa para may maipon na namang pera upang makauwi. cyclic lang naman yan – trabaho… gastos, bakasyon, pasyal. trabaho… gastos, bakasyon, pasyal. parang gulong ng palad. kung mahilig kang magjakol – gulong ng mariang palad. BWAHAHAHA. speaking of gulong: muntik na akong magulungan ng truck ngayong gabi. nag bisikleta kasi ako agad dahil kailangan kong bayaran ang phone bill sa 7-11. after spending 2 and a half weeks in manila, nalito ako sa kalye at nagbisileta on the wrong side of the road. tamang tama naman at paparating ang maliit na truck, head on sa beauty ko. nagkatinginan kami ng driver bago ako nag change lane. nakangiting demonyo. sasagasaan ata akong talaga ng kupal na yon.

Read the rest of this entry »

THE GREAT BARRIER REEF

December 13, 2004

Tom, Ceci and BatJay ang highlight ng bisita ko sa australia last week ay ang day tour namin sa great barrier reef. it is an awesome place at talagang mapapa packingsheet ka sa kayang malaking size (in this case, it does matter). the reef stetches from townsville kung nasaan kami nag host ng conference, all the way up to the northeastern most point of australia. sumakay kami ng 2 hour ferry to get to the reef from townsville. masarap ang byahe at wala ka nang hahanapin pa – buffet meals, diving gear at magaling na staff. alam na nila ang magandang diving spots at talagang first class ang service – malinaw ang tubig at punong puno ng mga isda ang hinintuan namin. naghagis nga yung staff ng fish food from the deck. halos mabaliw yung mga isda sa pagsalubong sa kanilang free lunch. naikwento ko na ba na may lumapit sa akin na pating?

Read the rest of this entry »

UMUUTOT DIN BA ANG ISDA?

December 12, 2004

maaga akong nagising kanina dahil alas sais ng umaga ang flight ko. alas kwatro y medya pa lang ay pababa na ako sa hotel lobby. pag sakay ko ng elevator ay hindi ko napigilan na mautot. iniisip ko, maaga pa naman… sana wala akong makasabay. medyo mabaho kasi. sa sobrang bahu nga eh pati ako ay nabahuan. siguro kasi enclosed ang space. isa pa ay di ko nailabas ang kinain ko kagabi but let’s not go there. anyway, nautot nga ako at ok na sana dahil ako lang mag-isa sa elevator. kaya lang a few floors after i farted, biglang bumukas ang pinto at may pumasok na stewardess sa emirates airline. nginitian niya ako pero bigla siyang napahinto at sumimangot. palagay ko ay naamoy rin niya ang utot. sasabihin ko sana eh – “nakikiamoy ka na nga lang, ikaw pa ang galit“. kaya lang, di ko alam itong sabihin sa english kaya dinedma ko na lang siya at yumuko. pag bukas ng pinto sa lobby ay tumakbo na lang ako papalabas. sana di ko na siya makita ulit.

ang townsville ay isa sa mga siyudad sa queensland. pang tiningnan mo ang mapa ng australia, ito ay nasa bandang north east. just above brisbane and below cairnes. katulad ng maraming mga lugar sa australia, mayroong small town feel ang townsville. mababait ang mga tao rito at very accomodating. sa townsville nagsisimula ang isa sa pinakasikat ng natural wonder ng ating mundo – ang great barrier reef. multi cultural ang group namin as usual. si norman ay isang chinese south african na australian citizen. si tom ay german american. si ceci ay filipino american at ako naman ay pinoy kupal.

Read the rest of this entry »